Dag mama meisje (deel 4)

Hier ben ik weer, ondertussen wel al enkele dagen na moederdag. Ook dit jaar weer met een dubbel gevoel gepasseerd. Enerzijds krijg ik zelf (kartonnen) bloemetjes, door mijn zoon eigenhandig geschilderd en anderzijds koop ik bloemetjes om op jouw graf te zetten. Eigenlijk jullie graf, want jullie zijn er nu weer samen. En ook dat doet raar.

 

 

Maar niet alleen op moederdag overvalt me dat dubbel gevoel. Ook vandaag had ik het
weer voor. Het is een zomerse dag, dus trok ik met Lars, na zijn middagdutje naar de Blaarmeersen. Supergemakkelijk nu we in Drongen wonen, een kwartiertje fietsen en we zijn er. En Lars heeft hem goed geamuseerd. Eerst nog wat twijfelachtig, hij moest wennen aan het zand en het water dat niet zoals in het btyzwembad lekker warm is. Maar hij was er rap voor gewonnen. Eerst een beetje in het zand ploeteren en dan toch voorzichtjes naar het water trekken. De lok van het water kon hij niet weerstaan, net als zijn moeder vroeger (en nu nog). En hup, het volgende moment stond ik, met mijn zoon in de ene hand en mijn kleed ophouden met mijn andere hand. Net zoals jij vroeger toen we naar de zee gingen (en we gingen vaak). En daarna jouw voeten begraven in het zand, en ook dat deed Lars vandaag. En dan overviel mij een moment van opperste gelukzaligheid, in zo iets kleins, onnozels. Maar het feit dat er iemand is, die net zoals ik bij jou, bij mij dezelfde dingen doet, maakt me zo gelukkig.

Mama meisje en ook pa, je zou weer heel trots zijn, er is nog een kleinkind bijgekomen,

Hier met tante Mia nog een toertje rond het ouderlijk huis

Odil. Gijsbrecht is ook papa geworden. Jullie hebben nu al 4 kleinkinderen, 1 meisje en 3 jongetjes. Ik zie de 3 neefjes al achter elkaar crossen in de tuin. Jammer genoeg niet meer in jullie tuin, dat mochten jullie niet meer meemaken

Gelukkig kan Lars rond crossen in onze (nieuwe) tuin. Er is nog wat werk aan om alles proper te krijgen, en pa, wat mis ik toch jouw raad en groene handen. Dirk probeert wel wat te boeren, in zijn moestuintje, volgende week eten we spinazie uit de eigen hof. En ik zou graag veel bloemen zetten, zoals vroeger in jouw tuin, maar voorlopig ben ik vooral bezig met onkruid wieden, amai, dat is een werk. Nu weet ik waarom jij uren in de tuin bezig was. Maar dat was ook je tweede leven en je was er zo trots op.

Mama meisje, je zou me niet geloven, maar ik heb een overlock gekocht. Dat had je nooit verwacht van mij, he? Maar ik ben er heel content meebty. Ik maak truien voor mezelf, broekjes en shortjes voor Lars of zelfs gordijnen, met veel prutswerk. Ik volg af een toe een workshop en heb zo al een tipi gemaakt, waar Lars graag in speelt. Ik ben zelfs bezig
met het maken van een hemdje voor Lars, wie had dat ooit gedacht dat ik dat zou kunnen? En al heb ik nooit een basiscursus naaien gevolgd, ik heb meer dan de basis van jou meegekregen. De handelingen om patronen te tekenen, speldjes vast te zetten, inzicht,… dat heb ik allemaal van jou. Misschien niet zo perfect, je mag niet te dicht kijken, maar van ver ziet het er goed uit. Niets is plezanter dan je kindje te zien rondlopen in een eigen creactie. Als ik naai voel ik je altijd dichtbij, zo maak je nog altijd deel uit van mijn leven.

Dag mama meisje, dag papa

DSCF7217

Morgen is het, als ik goed tel, speel ik mijn 27e Lenteconcert (of in het begin nog herfstconcert) bij de fanfare van Zonnebeke. En het zal het eerste zijn waar geen één van jullie twee komt luisteren. Meer dan 20 jaar lang waren jullie samen trouw op post, mijn grootste fans die geen enkel concert misten. Zelfs tot in Wondelgem en jaarlijks ook met de Gentse feesten in het Huis van Alijn kwamen jullie mij steunen.

Papa, de laatste jaren kwam je met Dirk mee of zelfs alleen op ons Lenteconcert. Al moest ik je meestal wel wat overtuigen, want we spelen toch altijd zo’n ‘serieuze’ muziek. Jij had het meer voor de medleys en bewerkingen van populaire muziek. Maar toch genoot je altijd weer, en amuseerde je je.  En gelukkig speelden we in het tweede deel wat meer je goesting en konden we soms zelfs verrassen met de ‘serieuzere’ werken.

Na een concert praatten we altijd wat na, wat er mooi was, wat jullie graag hoorden, wat dan weer minder. Dat hoort er ook bij, bij een concert spelen, de nabespreking. Mama meisje had me ook altijd ergens wel boven uit gehoord, wat soms wel moeilijk is in al dat blaasgeweld achter mij. Nu is het maar wat eenzaam. In de pauze sta ik maar wat rond te draaien, iedereen heeft wel iemand van familie om tegen te praten. En achteraf niet meer van: ‘in dat stuk heb ik je goed gehoord’ of ‘dat was een mooi werk’. Altijd positief natuurlijk, want zo waren jullie.

En nu besluipt mij het gevoel: voor wie speel ik nog? Er komt niemand meer ‘speciaal’ naar mij luisteren, ik krijg ook geen kaarten meer verkocht, tot mijn eigen schaamte. Maar van zodra ik mijn instrument aan mijn lippen zet, voel ik dat ik niet alleen voor het publiek muziek speel, maar vooral voor mezelf. En voor de andere muzikanten, om samen iets moois neer te zetten. Hopelijk geeft me dat morgen genoeg moed om een goed concert te spelen.

Jullie, mijn grootste fans zijn er niet meer, ik ga jullie missen morgen in de zaal. Maar er is hoop, ik heb een nieuwe kleine fan. Als ik thuis muziek speel zit jullie kleinzoon braafjes naast mij op de stoel. Hij heeft nochtans geen zittend gat zoals we dat zeggen, maar als ik sax of dwarsfluit speel kijkt hij vol verwondering naar zijn mama. Soms danst hij (bewegen met zijn armen) zelfs mee. Nog even geduld en dan komt hij naar zijn mama op het podium luisteren.

1 jaar Larseman

En ja hoor, we zijn al een jaar verder sinds de geboorte van onze zoon. Zelfs meer dan 1 jaar, want ik ben wat laat met deze blogpost. Het eerste half jaar kan je hier lezen.

De laatste 6 maanden is het alsmaar plezanter geworden. Heel veel ‘eerste keren’, al zullen er nog veel meer volgen. Zijn eerste festival, het Wave Gotik Treffen en zijn eerste Gentse Feesten met zelfs blijven plakken op de Vlasmarkt. Al merkte hij er niet veel van, zolang dat je hem in zijn buggy weg en weer wiegde, sliep hij, weliswaar met zijn grote koptelefoon op. Ook van eten: zijn eerste boterhammetje, zijn eerste spaghetti en zijn eerste frietje. Dat laatste vindt hij heel lekker, maar ja, hij vindt tot nu toe alles lekker, want eten bij hem gaat altijd gepaard met smakgeluidjes en mmmm. Enkel voor een ijsje trekt hij zijn neus op. En ook natuurlijk zijn eerste keer recht zitten, voor het eerst kruipen op congé en zichzelf recht trekken. En nu is het nog wachten op zijn eerste stapjes!

 

Het poseren voor de foto gaat hem nog altijd niet zo goed af. Ofwel zit hij met zijn vingertje in zijn mond, zoals op de eerste foto. Al is dat wel een typische pose, als hij moe wordt gaat dat vingertje in de mond (let op de manier), van een tuutje moet hij niet weten. Ofwel steekt hij het kaartje zelf in zijn mond. En lachen op commando doet hij ook al niet, maar van zodra het fototoestel weg is, is hij de hele dag door vrolijk.

We zijn toch zo content met ons ventje. Elke dag zeggen we nog tegen elkaar: ‘toch goed dat Larsemanneke gebleven is’. Ik hoop dat we dat voor de rest van ons leven kunnen zeggen.

Pastasalade met chorizo

Dit is ondertussen een klassieker bij ons. Dit pastaslaatje met Spaanse invloed wordt vooral klaargemaakt als we op verplaatsing gaan. Voor een picknick, onderweg naar een festival of op het festival zelf, zelfs in de Efteling hebben we er met mijn zus en schoonbroer al van gesmuld. Tijd dus dat ik dit receptje deel en het vraagt weinig tijd om klaar te maken, ideaal om op voorhand klaar te maken (smaakt trouwens beter als het goed afgekoeld is inde frigo).

pasta chorizo

Ingrediënten voor 4 personen

  • 400 g pasta (spirelli, hoorntjes of andere kleine pastavormpjes)
  • 200 g chorizo (zelf te kiezen de milde versie of pikantere versie wenst)
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 1 courgette
  • 1 groene paprika
  • 250 g kerstomaatjes
  • 1 eetlepel balsamico-azijn
  • oregano
  • parmezaan (om af te werken)

Werkwijze

  1. Kook de pasta volgens de verpakking en giet af.
  2. Ontvel de chorizo en snij hem in halve maantjes. Schil de courgette en snij in stukjes, net zoals de paprika. Snij de kerstomaatjes in kwartjes.
  3. Verhit de olijfolie in een pan of wok. Voeg de chorizo toe en laat ze krokant bakken in de olie. Als de chorizo krokant is, haal de stukjes eruit met een schuimspaan. Zo behoud je de olijfolie, ondertussen geparfumeerd met de smaak van de chorizo.
  4. Voeg de courgettestukjes en paprikastukjes toe aan de olie en laat ze bakken. Na een 5-tal minuutjes voeg je ook de tomatenpartjes er aan toe en laat ze nog even meestoven. Niet te lang, zodat ze geen moes worden.
  5. Voeg de chorizo er terug aan toe en de pasta. Kruid af met oregano en de eetlepel balsamico-azijn. Meng alles goed, zodat de smaken zich verdelen.
  6. Laat het geheel goed afkoelen en dien op met wat parmezaanse kaas (geraspt of in schilfers).

Dag papa

Dat had ik nu niet verwacht, dat ik naast ‘Dag mama meisje’ me ook al op die manier tot jou moest richten. Een kwalijke val nam je onverwachts het leven, zo stom. Je had net weer wat nieuwe moed opgedaan, je had je zelf ingeschreven Adelin_Caelvoor een serviceflat, je zag
dat helemaal zitten. Er was grote kuis gehouden in je tuin,
dus daar zag je ook weer wat klaar. Je ging nog wat extra hulp krijgen, enkele per keren gaan eten in het rusthuis is Zonnebeke en ook nog een dag extra naar het Buurtzorghuis gaan in Ieper. Daar was je de laatste maanden, en zeker op de midweek aan de zee, opengebloeid. Je vond er gezelschap, hielp in het huis met klusjes, kaartte er, ging graag mee op uitstap. En opeens is alles gedaan, zo van de ene dag op de andere.

Jij bent degene die me hebt leren fietsen toen ik klein was en toen ik groter was heb je me
zelfs geleerd hoe bergop te fietsen, in hetDSCF5917 West-Vlaamse Heuvelland. Ik heb van jou ook geleerd een band te stoppen of te vervangen. Dat komt me nog altijd heel handig uit, twee dagen geleden was het weer van dat. En natuurlijk manillen. Je was zelf een fervent kaarter en dat heb je ook al vroeg aan mij geleerd. Ik doe het te weinig, maar hoop dat ik het binnen enkele jaren ook aan mijn zoon mag leren, kwestie van een West-Vlaamse traditie in ere te kunnen houden.

Je was zo trots op jouw kinderen, dat we alle drie ‘hogere studies’ gedaan hebben, zoals jij dat noemde. Je hebt ook alles mogelijk gemaakt hiervoor, ter compensatie, want ook jij had graag nog wat langer dan tot je veertiende gestudeerd. Maar gelukkig vond je een job bij de Post waar je zo, via examens, je capaciteiten meer kon benutten. Je was een heel bedreven facteur, in weer en wind, elke dag om 4u op. Je was gekend en geliefd in heel Zonnebeke (en buitenstreken). En een facteur zijn was in die tijd meer dan enkel brieven ronddragen. Je kwam bij de oude mensen binnen om hun pensioentje uit te betalen, deed kleine boodschappen voor hen, zorgde voor het sociale contact. En een pintje of druppeltje af en toe, dat hoorde er natuurlijk bij. Zeker met Nieuwjaar werden jullie overal verwend.

PaAls facteur was het ’s morgens vroeg opstaan, maar als het even meeviel, was je tegen de middag al weer thuis. In de zomer konden we dan nog vaak naar de zee in de namiddag. Vlug eten, auto vullen met strandspeelgoed en naar De Panne of Nieuwpoort voor een middag zeeplezier. Je traditionele middagdutje deed je dan wel op het strand. Je was graag aan de ‘zeekust’, met ons als kinderen, al fietsen met mama meisje en zelfs laatst nog met het buurtzorghuis. Een ijsje, een pakje friet en wat zeelucht, meer had je niet nodig.

Verre reizen hebben we nooit gedaan, pas toen we wat ouder waren gingen we al eens een weekje naar de Ardennen of naar de zee, al was ik niet altijd mee, ik was al wat ouder en had andere bezigheden (op het speelplein werken, naar Dranouter gaan). Maar in onze jeugd hebben we wel heel België rondgereisd. Doordat je als postbode werkte had je recht op gratis treintickets. En zo trokken we met de trein door gans het land. Naar de zee, naar Bokrijk, tot in het zuiden naar Namen, Dinant, Aarlon (waar er eigenlijk niets te beleven viel). Of naar de Meli, waarvoor we elk jaar door veel meliproducten te eten gratis mochten gaan met de hele familie.

Je namiddagen en weekends waren ook vaak gevuld met koers. Net zoals je broers ging je koersen in je jonge jaren: artikel HLN. Samen met je tweelingbroer Ghislain won je veel koersen. Je hebt ons zelfs ooit verteld dat je Roger Vlaeminck verslaan hebt in de Driedaagse van Kemmel. Je bent altijd blijven fietsen, alleen in de West-Vlaamse ‘bergen’, of samen met mama meisje tijdens zomerse fietstochtjes. Je fiets was altijd mee op vakantie. Of je fietste naar de zee, terwijl wij met de auto achterkwamen.

En dan later werd je commissaris van de Wielerbond, of délégé in de volksmond. Je was een hele rappen, aan de meet had je een groot deel van de coureurs op je papier staan in de volgorde van aankomen. Je ging heel West-Vlaanderen, en zelfs tot in Oost-Vlaanderen, rond om koers te doen. En wij gingen vaak mee, of combineerden het met een uitje in de buurt. De laatste jaren was je verantwoordelijk voor de radioverbindingen, een niet te onderschatten taak in een koers. Je deed dat ook heel secuur. De radio’s werd elke week getest, desnoods reeds je met je wagentje wat verder en zat mama binnen te wachten op bericht. ‘Eén, twee, test, ja, ja, over’, hoeveel hebben we het je niet horen zeggen. Een van je hoogtepunten was het wereldkampioenschap cyclocross in Koksijde in 2012. Mama meisje was al ziek en eigenlijk wou je haar niet alleen laten. Maar ze heeft jou gestimuleerd om toch te gaan. Trots zat ze heel het weekend elke cross te bekijken vanuit de zetel. Ze zag hoe je bij elke cross, met onze grote klok uit de gang, de laatste ronde mocht inluiden. Ook voor Niels Albert die toen won.

Bewonderenswaardig was zeker je hulp bij mama meisje. Je hebt haar laatste jaren haar bijgestaan op elk vlak, in het ziekenhuis, thuis, bij de chemo, na de operaties. Je zorg was enorm, je hield haar altijd in het oog. Als je buiten aan het werk was, kwam je geregeld binnen om te checken hoe het ging. De laatste weken voor haar dood, week je geen moment van haar zijde. Je sliep beneden in de zetel, om er toch maar bij te zijn. Daarna viel je natuurlijk in een groot zwart gat. Je steun, je toeverlaat, je reden om te leven was weg.
Jouw tuin was alles voor jou. Alle vrije tijd, naast de koers, ging op in je tuin. Dat was je trots, elk jaar trok je foto’s en zo heb je al 2008_0629huis0115hele albums vol, die je trots aan iedereen liet zien. Je verblijde familie, vrienden, de kerk en vooral ook zieken met grote bloemstukken van gedroogde bloemen. Je deed alles zelf hiervoor: elk jaar koos je zorgvuldig het bloemzaad, zaaide, plantte uit in de tuin, knipte ze in volle bloei af, hing ze in de garage te drogen (en de garageplafond hing vol ermee) en maakte er bloemstukken mee. Je voegde er nog wat zelfgemaakte ornamenten aan toe, al naar het seizoen. Je tuin was zo belangrijk dat we onder onze voeten kregen toen we al spelen per ongeluk een bloemetje plat trapten.

Muziek werd ons met de paplepel ingegeven. Je was grote fan van Elvis Presley, maar alle goede muziek kon je bekoren. Je bandopnemer met zelfopgenomen muziek, en later cassetjes en CD’s had een prominente plaats in huis. Bij familiefeesten was jij de DJ van dienst. En als we klein (en nog soepel waren) maar van rock ’n roll doen, met slides door de benen en zo. Ook nu kan ik niet blijven stilstaan bij het horen van een goede Elvis-rock. Dat zal wel de basis gelegd hebben voor mijn muzikale interesse, zelf speel ik al meer dan 25 jaar muziek. Je was er nog bij toen ik in november vorig jaar op het gemeentehuis van Zonnebeke hiervoor een medaille kreeg.

Je was samen met mama meisje, en daarna ook nog zoveel mogelijk, mijn grootste fans. Jullie kwamen naar elk concert luisteren. Lenteconcerten, Night of the Music,… vooral die laatste vond je heel plezant, echt jouw muziek. We gaan zelfs dit jaar een medley van Elvis spelen, och, zo jammer dat je dat niet meer meemaakt, je zou zitten glunderen op je stoel. DSCF0565Zelfs toen we met de Gentse Feesten elk jaar speelden, maakten jullie er een dagje Gent van. Als het even kon gingen we dan gaan eten naar ’t Voske, jij je favoriet steak béarnaise of een vispannetje. Ook nu wou je nog eens naar de Gentse feesten komen. Je zou in Ieper de trein nemen en rechtstreeks tot bij ons in Gent-Dampoort sporen. Ik zou je komen afhalen en we zouden nog eens samen door Gent lopen en wie weet, wel gaan eten zijn in ’t Voske. En een crème eten aan de korenmarkt, want je was een zoetemondje.

Drie weken geleden heb ik nog eens een weekendje in Zonnebeke gespendeerd en in mijn oude kamer geslapen. Je was zo content dat je mij mee uit eten nam op zondag. Ik speelde er in de theaterwandelingen en elke dag kwam je via het bos goeiedag zeggen en ons tafereel op de zogezegde latrine bekijken. En elke keer moest je weer lachen en kregen we een dikke duim van jou. Je genoot ervan om een babbeltje te slaan met mijn medespelers, over de koers, de tijd dat je voor de barones werkte in het landhuis,…

Je laatste jaren waren er met veel downs en af en Annelien-Wim_010 bewerkttoe een up. Je was nog de schim van de
energieke opgewekte man die je eens was, degene die altijd in was voor een grapje en genoot van het leven en van de natuur. Je was de man niet om alleen te zijn, al kon je in het begin nog redelijk je plan trekken. Mama meisje was je grote steunpilaar en stimulans en pas na haar dood werd duidelijk hoe onmisbaar zij was voor jou. Maar goed, nu ben je weer bij haar. Neem haar maar eens goed vast en vertel haar maar over ons en jullie kleinkindjes, pepe Papelin. We gaan jullie missen.

En papa, bedankt voor alles wat je voor ons gedaan hebt.

Wave Gotik Treffen 2016, Larske zijn eerste festival

MesseparkVele verklaren ons waarschijnlijk zot, een kindje van 8 maanden meenemen naar een festival. Maar het was ofwel hem meenemen met de bijhorende beperkingen ofwel niet gaan. En Wave Gotik Treffen is natuurlijk niet zomaar een festival: meer dan 200 Künstler, zoals ze het noemen, en evenementen/fuiven verspreid over 5 dagen en over 35 locaties. Zie verslagen van vorige jaren: Wave Gotik Treffen 2015 en Wave Gotik Treffen, deel 1. Dat willen we niet missen!

WGT is voor ons eigenlijk vakantie, dus pakken we gewoon dit appartementjaar onze zoon mee op vakantie (iedereen gaat toch met het gezin op vakantie?). Om het ons gemakkelijk te maken hebben we een appartementje gehuurd, vlak in het centrum van Leipzig. We hadden wat schrik, we wisten niet hoe het appartement eruit ging zien. Maar van het moment dat we de deur openstaken waren gerustgesteld. Een ruim appartement, met elektrische rolluiken om het volledig donker te maken en een keuken (met frigo en microgolfoven voor de papflesjes). Larske zijn bedje kunnen we een beetje afzonderen, zodat we toch nog een beetje tv kunnen kijken of lezen ’s avonds.

Een andere schrik was of we de lange autorit zouden overleven, meer bepaald of Lars zo lang zal willen stilzitten, met enkel zicht op de achterzetel. Maar Larseman is heel flink geweest, zelfs toen we maar geen stopplaats vonden om zijn flesje te geven, bleef hij vrolijk spelen. Gelukkig dat hij ’s morgens niet veel honger heeft. Hij is duidelijk graag in Duitsland en fan van de Deutsche Autobahn (als het vooruit gaat tenminste).

We moeten ons natuurlijk aanpassen, we zijn niet langer vrij om te gaan en staan waar we willen. Larske kunnen we niet overal mee naar toe sleuren, dus spreken we af dat we afwisselend naar optredens gaan. Al heeft de Snoop wel chance, er zijn weinig groepen die mij aanspreken dit jaar. Dus mag hij meestal ’s avonds weg. Maar ’s morgens is Larske er natuurlijk weer, die houdt er geen rekening mee dat zijn papa wat later thuis was. Al slaapt hij tegen de maandag al wat langer, heel zijn ritme ligt tegen dan overhoop.

Na ons te installeren in het appartement, wat heel vlot verliep aangezien de auto in de parking op hetzelfde verdiep staat, moesten we eerst ons festivalbandje ophalen. En net moritzbasteizoals andere jaren was het uren (zonder overdrijven) aanschuiven aan het Centraal Station. Dat zagen we niet zitten, zeker niet met Larske, dus gingen we later wel ons bandje ophalen. Dan maar voor een traditionele openingspint, op het terras van de Moritzbastei. Daar aangekomen zagen we net enkele zwartzakken een rij vormen. Duitsers vormen niet zomaar een rij, dus bij nader inzicht, hadden ze daar net een kassa geopend om festivalbandjes af te halen. Vlug in de rij staan en na 5 minuutjes hadden we ons bandje, wat was dat een geluk. Dat verdient een grote pint!

Het is dit jaar de 25e editie en voor mij toch ook al de vijfde. Speciaal om dat te vieren werdpiratenschip een grote openingsavond georganiseerd in Belantis, een pretpark net buiten de stad. We passeren daar elk jaar om Leipzig binnen te rijden en het trok ons altijd aan. Vorig jaar dachten we zelfs even om het te bezoeken toen we een dag eerder vertrokken. Ik was toen echter zwanger, veel genot ging ik er niet aan hebben. Ik zou op weinig attracties mogen en de Snoop zou er niet op durven. Een betere opening kon dus niet voor mij: attracties die tot middernacht open zijn. Er waren ook verschillende fuiven, voor elk wat wils. Een pretpark in het donker, dat vol loopt met zwart volk, dat is uniek. Ik wou dat zeker meemaken. De Snoop is niet zo’n liefhebber van spectaculaire attracties, maar wou het toch zien. Dus pakten we Lars mee, in de hoop dat hij in de buggy zou slapen. En dat lukte, piramidezelfs tijdens het vuurwerk bleef hij rustig verder ronken.  Ondertussen zat mama op de spectaculairste rollercoaster dat ze tot nu toe heeft gezeten: recht omhoog, recht naar beneden en ontelbare keren over kop. En dat in het donker. We moesten er 1 uur voor aanschuiven, maar het was het waard. Bleef dus niet veel tijd over voor een andere attractie, al konden we niet weerstaan aan de lokroep van de grote piramide mét wildwaterbaan. Je wordt met een lift tot in de top van de piramide gebracht en van daaruit vlieg je een waterval van 30m naar beneden om in een draaikolk terecht te komen. Kriebels in de buik verzekerd!

flaniermaile

Op vrijdag zakken we, na een lekker ontbijtbuffet van 6 euro in de Hundertwasser, af naar de Agrahal, het kloppend hart van WGT om alvast wat ‘zwart’ te shoppen. Of beter: onze al uitgebreide CD-collectie nog verder uit te breiden. En dat moet op dag 1 want later kan het zijn dat de Snoop niet meer vindt wat hij zoekt. Jaja, nog altijd CD’s die hij dan zorgvuldig via zijn computer op zijn Ipod kopieert, want de mediaspeler in zijn auto werkt niet meer met CD’s. Al moet ik wel toegeven dat de CD-speler in onze living toch enkel voor de radio en zijn CD’s gebruikt wordt.

flaniermeile.jpgEn de Agrahal, dat betekent ook ‘flanieren’. De speciaal opgedirkte festivalgangers komen daar voorbijschrijden in hun schoonste gewaden, met plezier poseren voor elkeen die hen om een foto vraagt. Ze doen dat trouwens de hele stad door, voor sommigen is WGT dan ook één groot verkleedfeest (zie verslagen vorige jaren). Maar dit jaar was de Snoop zelf heel trots om met zijn zoon te flanieren op de Flaniermeile. En hij liet zich gewillig fotograferen, weliswaar door zijn eigen vrouw.

 

De optredens die ik wil zien, zijn bijna allemaal in Heidens Dorp. Ook wel niet echt toevallig, gezien daar vooral de groepen met folk- en middeleeuwse inslag spelen. En goed ook, zo kan ik samen met Larske toch wat optredens doen, met zijn grote groene koptelefoon op natuurlijk. De optredens zijn daar in open lucht, hem die donkere veel te luide concertzalen insleuren, zal niet zo goed zijn voor hemheidens dorp vrijdag. De afstand tussen de Agra en het Heidnischer Dorf blijkt trouwens ideaal om Lars in slaap te wiegen. We kennen hem ondertussen al: als hij moe wordt, begint hij te neuten en dan is het kwestie van even met de buggy door te stappen. Al gauw is hij dan aan het dutten. Het Heidens dorp is ook groot genoeg om met de buggy blijven toertjes te maken. Een ideale plaats voor met een baby: je kan hem gemakkelijk op een dekentje laten spelen, desnoods wat verder van het podium, terwijl je geniet van de muziek. En voor de mama en papa een grote keuze aan lekker eten en drinken, met rabarberwijn op kop natuurlijk. Op vrijdagavond ging ik op advies van mijn zus cultus ferox.jpgCultus Ferox zien. Krayenzeit kwam er voor en klonk eigenlijk wel al goed, lekker folky. Cultus Ferox begon goed, maar werd wat langdradig,  er stond teveel volk op het podium die elk nog eens hun zeg wou doen, dat het begon tegen te steken. Dan maar naar het appartement met onze Larseman, het ventje moest dringend in zijn bed en slapen in de buggy zat er toen precies niet in.

Zaterdag was het dan tijd om te shoppen, alweer, maar deze keer niet in het zwarte gamma. Een speelgoedje en zomerkleertjes voor Larseman, nieuwe trui en T-shirt voor de Snoop, zelfs een paar nieuwe schoenen. Anders heeft de Snoop geen tijd om te shoppen, dus moet dat tijdens het verlof. En aangezien we dan altijd in Duitsland zijn, shoppen we ook in Duitsland. Ook ik deelde mee in de shoppingvreugde: een kleedje van Blutgeschwister, mijn favoriete merk, kleurrijk en bijna exclusief te verkrijgen in Duitsland in hun eigen boetieks.

Om toch nog wat WGT-sfeer op te pikken (al houden de nachtwindheimwinkelstraten en degene die er door flaneren die sfeer wel hoog) gaan we naar Wonnemond, het middeleeuws marktje boven op de Moritzbastei. Maar er ging zo’n frisse kille wind die dag, dat het er maar triestig was. De huisband Nachtwindheim zat er ook maar verlaten bij. Ook op het terras van de Moritzbastei, waar het normaal aangenaam vertoeven is, zaten alleen nog enkele verkleumde WGT-ariërs.

We hebben al twee avonden getsjoold met ons ventje. Op zaterdagavond was het tijd om hem eens op een vroeger uur in bed te steken. De Snoop ging nog enkele optredens zien, dus mama gaat eerst lekker op restaurant met haar zoon en trekt zich daarna terug op het appartement. Om het Eurovisiesongfestival te zien: zoon in bed, mama met zakje chips en schuimwijn. Pure kitschavond, al vermoed ik dat de Fetishfuif hier wat verder ook een hoog kitschgehalte heeft. En net zoals vorig jaar haalt de Duitse inzending quasi geen punten, de Belgen doen het toch wat beter.

tentoonstellingWGT, dat is naast muziek, ook een groot aanbod van musea die hun deuren gratis openzetten voor dat zwart volk. En speciaal voor het 25e WGT vond er in het Stadtgeschichtliches museum een tentoonstelling rond 25 jaar WGT plaats. Zondagmorgen is dan een ideaal moment om een museumpje te doen, tussen ons ontbijt (mama en zoon gaan samen ontbijten terwijl papa nog wat slaapt) en het middageten van Larsemannetje. Het gaat natuurlijk om het ontstaan van WGT in de toen nog DDR, en hoe het WGT van 800 bezoekers met enkele groepen en DJ’s, uitgegroeid is tot het grootste Gothic event in de wereld, met meer dan 20.000 festivalgangers (en nog meer onofficiële). Natuurlijk konden een aantal gadgets uit de scene niet ontbreken: doodskisten, grafstenen,… al nuanceren ze wel de clichés.

Zondagmiddag, dan is het tijd voor de jaarlijkse Belgenmeeting in het Heidens Dorp. belgenmeetingNormaal een gezellige picknick met wat eten en drinken, muziek op de achtergrond. Met vrienden afspreken en nieuwe Belgjes leren kennen. Dit jaar was het echter beperkt, het weer zat echt niet mee. Ipv picknickdekentjes spreiden en languit in het gras te liggen was het vooral schuilen onder paraplu’s. Maar dan wel met een fles rabarberwijn natuurlijk, regen of niet, dat gaat er altijd in. En Larske kreeg er een nieuwe vriend bij.

Het programma wordt altijd maar op het laatste moment vervolledigd. Dit jaar zijn er zelfs nog de laatste dag groepen toegevoegd, zo laat zelfs dat deze groepen bij onze laatste update van de app (woensdagavond) ontbraken. Gelukkig is de Pfingstbote, het dikke luxueuze programmaboek, dat dit jaar nog meer blinkt dan andere jaren, wel up-to-date. Zo ontdekten we Welle: Erdball op zondagavond in het Kohlrabizirkus. En onze overeenkomst indachtig, mocht ik van de Snoop gaan. Eindelijk eens een avondje weg, zonder Larske, naar een groep waar de kans op dansen vrij groot is. De Snoop heeft wel ingeleverd op een concert van My Dying Bride. Even leek het alsof het toch nog in het water zou vallen. Dit jaar was het moeilijk om sommige concertzalen binnen te geraken voor een optreden, zeker het Kohlrabizirkus. Dus op tijd vertrokken, maar toch stond er al een lange Schlange (Schlange stehen = in file staan, iets wat de Duitsers graag doen aan de ingang of zelfs aan de toog). Verontrustende berichten kwamen: zaal was vol, niemand ging nog binnen geraken. Ik was in tweestrijd: moest ik blijven aanschuiven met het gevaar dat ik toch niet zou binnen geraken of keerde ik terug zodat de Snoop toch nog naar My Dying Bride zou kunnen gaan. Mijn geduld werd toch beloond, op een bepaald moment werd nieuw volk binnengelaten, en alhoewel er zeker 400 man voor mij stond, raakte ik ook binnen. Om dan vast te Wellestellen dat het helemaal niet zo bomvol stond. In tegenstelling, ik kom zonder veel drummen of stoten tot bijna vooraan het podium. Honey en zijn gevolg van Welle: Erdball waren in vorm, zoals we dat al gewoon zijn. Hun nieuwe song ‘1000 Engel’ klinkt leuk, en werd gevolgd door de klassiekers Commodore 64, Der Telegraph, Arbeit Adelt!… En natuurlijk werden vele ballonnen het publiek in gegooid bij Schweben, Fliegen und Fallen. Met het bisnummer ‘Monoton und Minimal’ krijgen ze iedereen, ook ik, nog een laatste keer aan het dansen.

Op maandag staat de Schlemmerbrunch in de Barfusz traditioneel op het programma. Zoals elk jaar eten we ons dan ziek, tussen de andere zwartzakken en de familiefeesten, om dan even te gaan uitpuffen op ons hotelkamer. En ondertussen Larsemannetje eten te geven en een middagdutje te laten doen. Dit laatste is natuurlijk nieuw van dit jaar, maar toch zo welkom.

’s Namiddags trok ik dan weer met Larske Versengoldnaar het Heidens Dorp voor nog wat
rabarberwijn en vooral optredens van Versengold, Erik Fish en Coppelius. Versengold bracht moderne Deutsche Folk, iets harder dan dat wij in Dranouter gewend zijn, maar het smaakt mij wel. Bovendien kwam de zon er weer net door, en dat deed deugd na enkele koude duistere dagen (ja, ik ben geen echte zwartzak, ik hou meer van de zon).

heidens dorp maandagErik Fish, de zanger van Subway to Sally, had wat vrienden meegebracht. Het werd een ingetogen optreden, heel aangename luistermuziek. Ideaal als achtergrond, Larske lag heel het concert te spelen in een hoekje van het terrein, daar waar er net nog een streepje zon was. En vertederde met zijn plezier alle voorbijgangers. Toen de muziek wat pittiger (meer folky) werd, stonden we samen te dansen. Ja, Larseman is ook meer een folkie, hij vond die muziek precies wel leuk.

Als afsluiter van het Heidens Dorp en WGT 2016 trad Coppelius nog op. De mannen die met enkele klarinetten (en natuurlijk een zware ritmesectie) de weide in vuur en vlam zetten. En dan was het tijd om terug naar ons appartement te gaan met Larske, het was ondertussen al donker. Om WGT nog in schoonheid af te sluiten mochten we elk nog eentje gaan drinken met de vrienden in de Moritzbastei. Ik ging voor de eerste shift en ging dan de Snoop gaan aflossen als oppas van Larske (en om toch wat te slapen). Zo was ik toch ook nog eens een pint (lees halve liter Hefeweizen) gaan pakken.

Dinsdagmorgen was het auto inladen en terugreis aanvatten. Al ging die terugreis niet zo vlotjes. Ook Larsemannetje vond dat het genoeg was. Maar al bij al is het heel goed meegevallen, Wave Gotik Treffen met een baby van 8 maanden. Volgend jaar opnieuw, al zal Larske dan wel al ferm veranderd zijn.

Dag mama meisje (deel 3)

Nu al voor het derde jaar op rij, richt ik me tot jou op deze moederkesdag. Ik mis je nog altijd even zeer. Maar mijn ander verdriet van vorige jaren heeft zich in puur mamageluk omgezet. Ik geniet met volle teugen van mijn zoontje Lars. En meer en meer besef ik dat de voorgaande jaren, voor mij serieus zwart zijn geweest. Ik besefte het toen niet echt, een mens probeert zich altijd sterker voor te doen. Maar nu heb ik weer het gevoel dat ik oprecht gelukkig ben, dat ik weer kan genieten. Ik lach precies meer, ben weer opener. … Als we donderdag met ons drieën op het gemakje naar de Blaarmeersen fietsten, zalig in het zonnetje, Larske speelde op een dekentje, wat wandelen, stoppen voor een ijsje op terugweg. Ik was de laatste jaren nog nooit zo relaxt geweest.

Lars moederdagMijn ogen schoten vol toen ik in zijn rugzakje zijn allereerste moederdagcadeautje vond. Weliswaar dankzij onthaalmoeder Katia, maar 2 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik zelf nog een cadeautje ging krijgen. Dus, dank je Katia, je maakt mijn dag, zelfs week al goed. En mama meisje, je zou je zo amuseren met je kleinzoon, hij is ongelooflijk vrolijk. We zitten soms gewoon voor elkaar, allebei te gieren van het lachen.

Mamadag, een dag om gevierd te worden, elke moeder verdient dat. De Snoop heeft me wel een beetje aan mijn lot overgelaten, zondag = sportdag. Eerst duivensport en dan naar de Gantoise gaan kijken, die grandioos verloren.

Mama meisje, het liefst van al was ik dan de hele dag bij jou gekomen met Larske. We gingen wat onder de bomen zitten, in de mooi onderhouden tuin waar mijn vader altijd zo trots op was, koffie met taart eten, of misschien wel een ijsje met verse aardbeien. Veel kletsen en lachen. Larske ging op een dekentje in het gras liggen spelen en rollen zoals hij nu graag doet. Je zou er zo van genoten hebben.

img_20160410_081747.jpgMaar ik heb ook wel een leuke mama-zoon-dag gehad. Deze morgen zijn we gaan zwemmen. We doen dat nu al enkele weken, watergewenning, met spelletjes en liedjes samen in het water. Ik zag er wat tegen op, want Larske vindt het niet zo plezant, zeker niet als hij kopje-onder gaat. Ook deze morgen was de uitbundigheid van de afgelopen dagen over toen hij het zwembad zag. En ja hoor, eens in het water ging zijn onderlipje naar beneden en daar waar de traantjes. Nochtans weent hij heel weinig tegenwoordig. Maar na enkele spelletjes, raakte hij het wat gewend. Het wenen was over en hij liet zich flink meetronen door het water, nu eens op de buik, dan eens op de rug, hij begon zich te ontspannen. Nog niet met volle goesting, maar kopje-onder onderging hij nu gedwee. Toch al een stap vooruit, en na afloop (na het wassen en aankleden in een veel te koud kleedhokje) kon hij al weer lachen. Of was het misschien door de koek die hij kreeg om op te sabbelen?

Deze namiddag zijn we dan samen met moederdag mama larske
een bende zwartzakvrienden gaan picknicken. Als voorbereiding voor het komende Wave-Gotik-Treffen. Het was in Bulskampveld, je bent daar met pa nog geweest om te fietsen. Dat deed je graag daar, want het was daar plat. Het was heel gezellig, kennis maken met nieuwe WGT-ariërs, bijkletsen met de oude, zelfgemaakt salted-caramelijs en chocomousse eten, mede en absint drinken. En natuurlijk spelen met de kindjes in de speeltuin, Larske nog niet natuurlijk, maar hij vertederde wel iedereen met zijn lachje. En hij heeft van zijn eerste aardbeitje gesmuld, met natuurlijk rode plekken op zijn pakje.

En nu zit ik nog van de mooie zomer-eigenlijk-lente-avond te genieten op ons terrasje. Met de Snoop zijn moederdagcadeau (een fles drank) en Larske zijn cadeautje, de lijst versierd met zijn eigen vingertjes, zijn eerste kunstwerkje.
moederdag