2 jaar Larseman

DSCF7946 (2)Onze Larseman is 2 jaartjes geworden, eigenlijk al anderhalve maand geleden, maar het kwam er nog niet eerder van om er eens iets over te schrijven. Het is al een echt meneertje, wil steeds zelfstandiger worden.IMG_20170820_133047_369 Eten… alleen als ik het zelf mag doen. Bad nemen… ik was mezelf, enkel nog wat aanwijzingen waar ik moet wrijven. Moest hij nu ook nog eens zelf zijn pamper aan doen… Maar nee, dat is tegenwoordig een gevecht want stil liggen, daar doet meneer niet aan mee. Het potje staat klaar, maar zo zelfstandig wil hij dan wel nog weer niet worden.

En steeds meer babbelen. Dingen benoemen: de hele zoo en boerderijdieren passeren de revue, met de nodige geluidjes erachter. Op terugweg van het werk/onthaalmoeder stoppen we altijd eerst bij de paardjes (‘Hiiiiiiii’) en daarna passeren we de koeien. En dan gaat het heel luid van ‘Beu’, ik denk dat ze het op Drongenplein ook horen. Nu zijn ook alle voertuigen aan de beurt: piti (fiets), auto, trein (ja ook die komen we elke dag tegen op weg naar en van de onthaalmoeder), bus. De bus vindt hij wel fijn (we gaan af en toe met de bus naar de stad), tegenwoordig gaat hij zelf in zijn buggy zitten om met de bus te kunnen weggaan. En hij kent alle tekenfilmpjes op Ketnet of BabyTV, Bumba en Kaatje noemt hij bij naam, maar ook van de andere figuren kent hij de naam, als is het soms zijn eigen uitgevonden naam. Ja, waarschijnlijk kijkt hij teveel televisie…

IMG_20170826_174833_379 (1)

‘Helpen’, dat wil hij ook al doen. Als we met de fiets thuiskomen, is het van ‘helpen’ en dan duwt hij achteraan de fiets het kot mee binnen. Toen ik onlangs groentjes stond te wassen, wou hij ook ‘helpen’ en zo heeft hij flink alle sla uit het water gevist. De ramen helpen lappen is natuurlijk ook wel leuk, dat hij extra met water kon spatten en zo van top tot teen nat was, maakte het extra plezant. Soms vertraagt het de boel natuurlijk ook, als ik de bladeren in de tuin wil samenvegen wil hij ook ‘helpen’, en in plaats van de bladeren op te rapen en in de ton te doen, pakt hij de grote hark en geeft hem niet meer af, zo geraak ik natuurlijk geen meter verder. Of in plaats van de wasspelden aan te geven keert hij de hele mand uit in het gras. Maar meestal doet hij echt wel zijn best om te helpen zoals de auto uitladen, opruimen,… ik ben benieuwd of dit zal blijven duren.

En natuurlijk komt zijn eigen willetje boven. Wenen als hij zijn gedacht niet krijgt, weglopen, zeker niet aan het handje blijven lopen, met heel veel moeite hem in de autostoel steken (op sommige momenten). Maar al bij al mogen we niet klagen, hij smijt zichzelf niet echt op de grond, hij blijft niet mokken. Hij is meestal zelfs heel lief en eigenlijk altijd vrolijk. Als ik hem ophaal bij de onthaalmoeder vliegt hij om mijn nek, krijg ik duizend knuffels. Als zijn papa thuiskomt staat hij te springen van plezier. Het is zo’n een lief ventje en heel plezant om te zien hoe hij bijleert, woordjes, maar ook maniertjes. Ben al curieus wat het morgen weer zal zijn.

DSCF7227 (2)

 

 

Advertenties

Fris courgetteslaatje

Een hete zomerdag en je komt net te laat thuis van het werk en net iets te ver gefietst in die hitte. Niet veel zin om te beginnen koken, dus ging het ‘koude pla’ worden, met tomate-crevette, gerookte zalm, gekookt eitje en vooral veel groentjes. Alleen was onze rauwe groentenvoorraad beperkt tot sla uit de tuin, tomaten uit de tuin van de schoonmoeder en wortelen uit de winkel, een constante in onze groentela.

Maar ik had ook nog een courgette uit de eigen moestuin. Ja, sinds dat we een huis met een tuin hebben is mijn man begonnen moestuinieren. Dus zitten we af en toe met een grote hoeveelheid van bepaalde groenten: veel spinazie, grote courgettes, rode kool, rucola, boontjes,… Een nieuwe diepvries hadden we dus ook van doen, onze oude met slechts 3 lades zat al propvol. Ondertussen zitten er al verschillende porties groenten in en er zullen er nog volgen, want een tweede spinanziemoment is op komst, nog enkele rode kolen, nog veel koolrabi. En dus ook nog courgette, dat gelukkig lang bewaart in de frigo.

Twee weken geleden had ik al eens geëxperimenteerd met een courgetteslaatje, maar er zat wat te weinig smaak, dus stond ik wat te twijfelen of ik het opnieuw ging proberen. Maar met voldoende kruiding (misschien wat verse munt uit de hof?) zou het toch moeten lukken. Naast de munt nog bieslook, en citroen om het lekker fris te maken. Van onze buurvrouw kregen we hazelnoten, uit haar tuin. Dat geeft een lekkere crunch in het slaatje, een ideaal bijgerechtje voor de barbecue of de ‘koude pla’.

courgetteslaatje

Ingrediënten

  • 1 kleine courgette
  • 1 eetlepel citroensap
  • 1 eetlepel olijfolie
  • 1 eetlepel gesnipperde munt
  • 1 eetlepel gesnipperde bieslook
  • peper en zout
  • 1 handvol hazelnoten

Werkwijze

  1. Schil de courgette en rasp hem
  2. Besprenkel de courgette met citroensap en olijfolie. Meng de munt en de bieslook erdoor, kruid af met peper en zout.
  3. Hak de hazelnoten in stukken en meg ze onder de courgette, en meer hoeft dat niet te zijn.

 

Hoofdstuk afgesloten, ouderlijk huis verkocht

Eigenlijk niet zomaar een hoofdstuk, zeg maar een belangrijk deel van mijn leven. Het huis dat bijna 40 jaar mijn thuis was, Foreststraat 25 in Zonnebeke, is verkocht. Al heb ik hier in Drongen (en daarvoor in Gent) ook een thuis, je ouderlijk huis is het toch het langst van al geweest en gebleven. We zijn er opgegroeid, kende heel veel goeie momenten, mooie herinneringen en ook wel enkele pijnlijke de afgelopen jaren. Maar toch was het al die jaren een plek die me geborgenheid en veiligheid bood, en waar ik af en toe kon mijn toevlucht nemen, soms zelfs eens ontsnappen aan het drukke leven in Gent.

DSCF7917

Enkele jaren geleden, de laatste foto met de vele bloemen door mijn vader zelf gekweekt, geplant en onderhouden

Ik heb er altijd graag gewoond, in een rustige straat met een heel bos achter ons. Velen vroegen of ik schrik had om ’s avonds nog buiten te komen. Schrik heb ik nooit gehad, ook niet toen ik midden van de nacht van café op mijn eentje naar huis wandelde. Je kent niet anders, waarom zou je dan schrik krijgen. Ja, we woonden er mooi, al heb ik ook altijd dat mijn vader en mijn moeder de eindjes aan elkaar moest knopen om alles rond te krijgen. Hun huis (en hun kinderen) was hun enige rijkdom, al kwamen we wel nooit iets te kort, we mochten alledrie gaan studeren, breed hadden we het toch niet.

Uren hebben we in de tuin gespeeld, rond het huis gecrost, met de buren gespeeld, op de DSCF7913schommel, in de zandbak. Binnen ook, we konden met Lego, Playmobil en onze Barbie’s de hele tafel in de living inpalmen, soms voor dagen aan een stuk. En dat mocht ook, er mocht geleefd worden in ons huis, het mocht overhoop liggen, we mochten er kind zijn. Studeren hebben we er op alle mogelijke plekken gedaan: in de living, de keuken, boven in de dakkapel tot zelfs in de badkamer, de enige kamer boven met verwarming. Onze slaapkamers (die ik deelde met mijn zus) maakte de verschillende fases mee, en ja, hing in onze puberjaren vol met posters van tieneridolen. De nieuwe eigenaars krijgen een deur erbij met nog stickers van Beverly Hills 90210.

Je ouderlijk huis leegmaken is niet gemakkelijk, je moet veel keuzes maken: wat houden we? Wat gooien we weg? Wie wilt wat? Wie heeft de meeste opslagruimte vooIMG_20170709_180506r sommige dingen die we toch niet willen weggooien? Mijn moeder was een verzamelaar, ze hield alles bij, stof, breiwol, naaigerief, speelgoed, zelfs kapot speelgoed,… We hadden enkele jaren geleden gelukkig al veel opgeruimd, maar er bleef nog altijd veel over. Dat verzamelen heeft ook zijn goede kanten, een groot deel van ons speelgoed kunnen we, mits een grondige wasbeurt, doorgeven aan onze eigen kinderen. Zo heeft Lars al 1 van mijn poppen tot zijn ‘baby’ uitgeroepen, gaat hij op stap met mijn oude poppenkinderwagen en kan hij zijn ‘baby’ allerlei door mijn moeder op maat gemaakte kleertjes aantrekken.

 

DSCF7685Op enkele zonnige dagen in de vakantie is operatie ‘Playmobil’ uitgevoerd: grote stukken in de wasmachine, kleine stukken met de hand wassen en in de zon laten drogen. Zo vond ik dan Lars, mooi zittend aan de tuintafel waarop alles lag te drogen, met onze oude Playmobil aan het spelen. Ons speelgoed krijgt een tweede leven, vorige week kwam onze oude duplotrein ook al boven.

Van mijn moeder heb ik nog heel wat naaigerief meegenomen, voornamelijk de dozen waarin zij haar naaigerief bewaarde. Zo zit ze ook nog een beetje hier binnen. En uit de tuin heb ik nog wat bloembollen kunnen recupereren. Ik heb ze geplant in een bloemperkje, ben benieuwd wat het zal geven in het voorjaar. Het zijn maar kleine dingen, maar met oh zo grote betekenis.

Het zijn moeilijke jaren geweest en ook nu, met de verkoop van het huis, heb ik het lastiger dan gedacht. Er zullen nog moeilijke momenten komen, maar hopelijk blijven we nu even gespaard van het onheil en alles wat eruit volgt. En kunnen we genieten van het leven. Zondag wordt onze zoon 2 jaar, en dat mag gevierd worden, ons lieve ventje en klein wonder.

 

Dag mama meisje (deel 4)

Hier ben ik weer, ondertussen wel al enkele dagen na moederdag. Ook dit jaar weer met een dubbel gevoel gepasseerd. Enerzijds krijg ik zelf (kartonnen) bloemetjes, door mijn zoon eigenhandig geschilderd en anderzijds koop ik bloemetjes om op jouw graf te zetten. Eigenlijk jullie graf, want jullie zijn er nu weer samen. En ook dat doet raar.

 

 

Maar niet alleen op moederdag overvalt me dat dubbel gevoel. Ook vandaag had ik het
weer voor. Het is een zomerse dag, dus trok ik met Lars, na zijn middagdutje naar de Blaarmeersen. Supergemakkelijk nu we in Drongen wonen, een kwartiertje fietsen en we zijn er. En Lars heeft hem goed geamuseerd. Eerst nog wat twijfelachtig, hij moest wennen aan het zand en het water dat niet zoals in het btyzwembad lekker warm is. Maar hij was er rap voor gewonnen. Eerst een beetje in het zand ploeteren en dan toch voorzichtjes naar het water trekken. De lok van het water kon hij niet weerstaan, net als zijn moeder vroeger (en nu nog). En hup, het volgende moment stond ik, met mijn zoon in de ene hand en mijn kleed ophouden met mijn andere hand. Net zoals jij vroeger toen we naar de zee gingen (en we gingen vaak). En daarna jouw voeten begraven in het zand, en ook dat deed Lars vandaag. En dan overviel mij een moment van opperste gelukzaligheid, in zo iets kleins, onnozels. Maar het feit dat er iemand is, die net zoals ik bij jou, bij mij dezelfde dingen doet, maakt me zo gelukkig.

Mama meisje en ook pa, je zou weer heel trots zijn, er is nog een kleinkind bijgekomen,

Hier met tante Mia nog een toertje rond het ouderlijk huis

Odil. Gijsbrecht is ook papa geworden. Jullie hebben nu al 4 kleinkinderen, 1 meisje en 3 jongetjes. Ik zie de 3 neefjes al achter elkaar crossen in de tuin. Jammer genoeg niet meer in jullie tuin, dat mochten jullie niet meer meemaken

Gelukkig kan Lars rond crossen in onze (nieuwe) tuin. Er is nog wat werk aan om alles proper te krijgen, en pa, wat mis ik toch jouw raad en groene handen. Dirk probeert wel wat te boeren, in zijn moestuintje, volgende week eten we spinazie uit de eigen hof. En ik zou graag veel bloemen zetten, zoals vroeger in jouw tuin, maar voorlopig ben ik vooral bezig met onkruid wieden, amai, dat is een werk. Nu weet ik waarom jij uren in de tuin bezig was. Maar dat was ook je tweede leven en je was er zo trots op.

Mama meisje, je zou me niet geloven, maar ik heb een overlock gekocht. Dat had je nooit verwacht van mij, he? Maar ik ben er heel content meebty. Ik maak truien voor mezelf, broekjes en shortjes voor Lars of zelfs gordijnen, met veel prutswerk. Ik volg af een toe een workshop en heb zo al een tipi gemaakt, waar Lars graag in speelt. Ik ben zelfs bezig
met het maken van een hemdje voor Lars, wie had dat ooit gedacht dat ik dat zou kunnen? En al heb ik nooit een basiscursus naaien gevolgd, ik heb meer dan de basis van jou meegekregen. De handelingen om patronen te tekenen, speldjes vast te zetten, inzicht,… dat heb ik allemaal van jou. Misschien niet zo perfect, je mag niet te dicht kijken, maar van ver ziet het er goed uit. Niets is plezanter dan je kindje te zien rondlopen in een eigen creactie. Als ik naai voel ik je altijd dichtbij, zo maak je nog altijd deel uit van mijn leven.

Dag mama meisje, dag papa

DSCF7217

Morgen is het, als ik goed tel, speel ik mijn 27e Lenteconcert (of in het begin nog herfstconcert) bij de fanfare van Zonnebeke. En het zal het eerste zijn waar geen één van jullie twee komt luisteren. Meer dan 20 jaar lang waren jullie samen trouw op post, mijn grootste fans die geen enkel concert misten. Zelfs tot in Wondelgem en jaarlijks ook met de Gentse feesten in het Huis van Alijn kwamen jullie mij steunen.

Papa, de laatste jaren kwam je met Dirk mee of zelfs alleen op ons Lenteconcert. Al moest ik je meestal wel wat overtuigen, want we spelen toch altijd zo’n ‘serieuze’ muziek. Jij had het meer voor de medleys en bewerkingen van populaire muziek. Maar toch genoot je altijd weer, en amuseerde je je.  En gelukkig speelden we in het tweede deel wat meer je goesting en konden we soms zelfs verrassen met de ‘serieuzere’ werken.

Na een concert praatten we altijd wat na, wat er mooi was, wat jullie graag hoorden, wat dan weer minder. Dat hoort er ook bij, bij een concert spelen, de nabespreking. Mama meisje had me ook altijd ergens wel boven uit gehoord, wat soms wel moeilijk is in al dat blaasgeweld achter mij. Nu is het maar wat eenzaam. In de pauze sta ik maar wat rond te draaien, iedereen heeft wel iemand van familie om tegen te praten. En achteraf niet meer van: ‘in dat stuk heb ik je goed gehoord’ of ‘dat was een mooi werk’. Altijd positief natuurlijk, want zo waren jullie.

En nu besluipt mij het gevoel: voor wie speel ik nog? Er komt niemand meer ‘speciaal’ naar mij luisteren, ik krijg ook geen kaarten meer verkocht, tot mijn eigen schaamte. Maar van zodra ik mijn instrument aan mijn lippen zet, voel ik dat ik niet alleen voor het publiek muziek speel, maar vooral voor mezelf. En voor de andere muzikanten, om samen iets moois neer te zetten. Hopelijk geeft me dat morgen genoeg moed om een goed concert te spelen.

Jullie, mijn grootste fans zijn er niet meer, ik ga jullie missen morgen in de zaal. Maar er is hoop, ik heb een nieuwe kleine fan. Als ik thuis muziek speel zit jullie kleinzoon braafjes naast mij op de stoel. Hij heeft nochtans geen zittend gat zoals we dat zeggen, maar als ik sax of dwarsfluit speel kijkt hij vol verwondering naar zijn mama. Soms danst hij (bewegen met zijn armen) zelfs mee. Nog even geduld en dan komt hij naar zijn mama op het podium luisteren.

1 jaar Larseman

En ja hoor, we zijn al een jaar verder sinds de geboorte van onze zoon. Zelfs meer dan 1 jaar, want ik ben wat laat met deze blogpost. Het eerste half jaar kan je hier lezen.

De laatste 6 maanden is het alsmaar plezanter geworden. Heel veel ‘eerste keren’, al zullen er nog veel meer volgen. Zijn eerste festival, het Wave Gotik Treffen en zijn eerste Gentse Feesten met zelfs blijven plakken op de Vlasmarkt. Al merkte hij er niet veel van, zolang dat je hem in zijn buggy weg en weer wiegde, sliep hij, weliswaar met zijn grote koptelefoon op. Ook van eten: zijn eerste boterhammetje, zijn eerste spaghetti en zijn eerste frietje. Dat laatste vindt hij heel lekker, maar ja, hij vindt tot nu toe alles lekker, want eten bij hem gaat altijd gepaard met smakgeluidjes en mmmm. Enkel voor een ijsje trekt hij zijn neus op. En ook natuurlijk zijn eerste keer recht zitten, voor het eerst kruipen op congé en zichzelf recht trekken. En nu is het nog wachten op zijn eerste stapjes!

 

Het poseren voor de foto gaat hem nog altijd niet zo goed af. Ofwel zit hij met zijn vingertje in zijn mond, zoals op de eerste foto. Al is dat wel een typische pose, als hij moe wordt gaat dat vingertje in de mond (let op de manier), van een tuutje moet hij niet weten. Ofwel steekt hij het kaartje zelf in zijn mond. En lachen op commando doet hij ook al niet, maar van zodra het fototoestel weg is, is hij de hele dag door vrolijk.

We zijn toch zo content met ons ventje. Elke dag zeggen we nog tegen elkaar: ‘toch goed dat Larsemanneke gebleven is’. Ik hoop dat we dat voor de rest van ons leven kunnen zeggen.

Pastasalade met chorizo

Dit is ondertussen een klassieker bij ons. Dit pastaslaatje met Spaanse invloed wordt vooral klaargemaakt als we op verplaatsing gaan. Voor een picknick, onderweg naar een festival of op het festival zelf, zelfs in de Efteling hebben we er met mijn zus en schoonbroer al van gesmuld. Tijd dus dat ik dit receptje deel en het vraagt weinig tijd om klaar te maken, ideaal om op voorhand klaar te maken (smaakt trouwens beter als het goed afgekoeld is inde frigo).

pasta chorizo

Ingrediënten voor 4 personen

  • 400 g pasta (spirelli, hoorntjes of andere kleine pastavormpjes)
  • 200 g chorizo (zelf te kiezen de milde versie of pikantere versie wenst)
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 1 courgette
  • 1 groene paprika
  • 250 g kerstomaatjes
  • 1 eetlepel balsamico-azijn
  • oregano
  • parmezaan (om af te werken)

Werkwijze

  1. Kook de pasta volgens de verpakking en giet af.
  2. Ontvel de chorizo en snij hem in halve maantjes. Schil de courgette en snij in stukjes, net zoals de paprika. Snij de kerstomaatjes in kwartjes.
  3. Verhit de olijfolie in een pan of wok. Voeg de chorizo toe en laat ze krokant bakken in de olie. Als de chorizo krokant is, haal de stukjes eruit met een schuimspaan. Zo behoud je de olijfolie, ondertussen geparfumeerd met de smaak van de chorizo.
  4. Voeg de courgettestukjes en paprikastukjes toe aan de olie en laat ze bakken. Na een 5-tal minuutjes voeg je ook de tomatenpartjes er aan toe en laat ze nog even meestoven. Niet te lang, zodat ze geen moes worden.
  5. Voeg de chorizo er terug aan toe en de pasta. Kruid af met oregano en de eetlepel balsamico-azijn. Meng alles goed, zodat de smaken zich verdelen.
  6. Laat het geheel goed afkoelen en dien op met wat parmezaanse kaas (geraspt of in schilfers).